Eren Kenar
Eren Kenar (2001, İstanbul), pratiğinde imgeyi sabit anlamlardan uzaklaştırarak ele alır. Çalışmaları bütünlüklü hikâyelerden ziyade parçalanmış anlatılar ve sezgisel çağrışımlar üzerinden ilerler.
Resimlerinde figür çoğu zaman yarım kalır; yansıma, kırılma ve soyutlaşma aracılığıyla dönüşür. Büyük açıklamalardan kaçınarak belirsiz olanın taşıdığı duygusal yoğunluğa odaklanır. İmge ve anlam arasındaki boşlukta gezinen eserleri, izleyiciyi tamamlanmamış anlatıların çağrısıyla baş başa bırakır.
Eren Kenar (2001, İstanbul), pratiğinde imgeyi sabit anlamlardan uzaklaştırarak ele alır. Çalışmaları bütünlüklü hikâyelerden ziyade parçalanmış anlatılar ve sezgisel çağrışımlar üzerinden ilerler.
Resimlerinde figür çoğu zaman yarım kalır; yansıma, kırılma ve soyutlaşma aracılığıyla dönüşür. Büyük açıklamalardan kaçınarak belirsiz olanın taşıdığı duygusal yoğunluğa odaklanır. İmge ve anlam arasındaki boşlukta gezinen eserleri, izleyiciyi tamamlanmamış anlatıların çağrısıyla baş başa bırakır.
Featured Artwork
Pickup currently unavailable at Caferaga mah sevki bey sokak 1B
Eren Kenar - Morandi’nin Gölgesi
Caferaga mah sevki bey sokak 1B
Caferaga mah sevki bey sokak 1B
34710 İstanbul
Türkiye
Eksik
Zihin her zaman eksik ve parçalıdır. Bir anıyı her hatırlayışımızda onu yeniden kurgularız; biraz daha uzak ya da biraz daha yakın ama asla aynı değil. Bu sergide bir araya gelen işler tam da bu kırılganlıkla çalışır. Bütünlüğünü yitirmiş anı ve anlatıların izini sürer. İmgeler bağlamından kopar, yeniden bir araya getirilir; bu karışıklığın tam ortasında, tanıdık olanın nasıl yabancılaştığı sorusu kalır. Ortaya çıkan kaos ise zihnin gerçek işleyişine dair bir kabuldür. Her parça hem bir kayıp hem bir yeniden kuruluştur.
Incomplete
The mind is always incomplete and fragmented. Every time we recall a memory, we reconstruct it; a little more distant or a little closer, but never the same. The works brought together in this exhibition engage with precisely this fragility. They trace the remnants of memories and narratives that have lost their wholeness. Images are torn from their context and reassembled; at the center of this disorder, the question of how the familiar becomes strange remains. The chaos that emerges is an acceptance of how the mind truly works. Every fragment is both a loss and a reconstruction.