Her hayat kendine ait bir koleksiyon oluşturur. Bunun büyük bir kısmı hiçbir zaman bir arşive girmez.

Çekmecelerde, palto ceplerinde, dolapların arkasında kalır. Beden üzerinde taşınır, alışkanlıkların içine yerleşir, yalnızca onları yapan kişi için anlam taşıyabilecek jestler aracılığıyla korunur. Bunların hiçbiri kataloglanacak kadar önemli görünmez. Ancak bir araya geldiklerinde bu parçalar bir kayda benzemeye başlar; eksik ve düzensiz, ama bir hayatın yaşandığına dair bir kanıt.

Artık unutmak şaşırtıcı derecede kolay. Günümüz yaşamı yeni olana öncelik veriyor ve önce geleni, mevcut olanı hızla bir kenara itiyor. Akışlar yenileniyor, hikayeler kayboluyor, dün bugünün altında kalıyor. Saklama içgüdümüz bile değişti. Aktarıyor, yedekliyor, güvenli bir yerde muhafaza ediyoruz. Bunu yaparken de çoğu zaman sakladığımız şeyleri gündelik hayatımızın dışına çıkarıyoruz. Bizimle kalmaya devam ediyorlar ama yavaş yavaş görünmez hale geliyorlar.

Belki kendimize de benzer bir şey yapıyoruz. Bir hayat yeniden anlatıldığında kenarları daha düzgün hale geliyor. Bazı parçalar kolayca varlığını sürdürürken; bazıları kısalıyor, yumuşuyor ya da zamanla anlatının dışında kalıyor. Yaşanırken taşınması zor olan şeyler, anlatılırken neredeyse görünmez hale gelebiliyor.

Yine de unutabileceğimizden korktuğumuz için yaptığımız küçük şeyler var. Bileğe bağlanan bir ip, göz önünde kalacak şekilde bırakılan bir nesne, bir düşünceyi iliştirerek atılmış bir düğüm. Bu jestlerin mütevazılığında çok insani bir şey var. Etraflarındaki dünyadan pek bir şey talep etmiyorlar. Tek amaçları bir şeyin kalmasını sağlamak.

Ama herhangi bir şeyi yeterince uzun süre tutmak iz bırakır. Nesneler bir yerden başka bir yere taşınır, ele alınır, onarılır, yeniden düzenlenir ve bu tekrar sürüp gider. Temas ettikçe değişirler; biz de değişiriz. Alışkanlık, baskı, tekrar, özen, yaralanma, iyileşme, hepsi bir yere işler. Bir hayat, yaşanırken kendisini çoğu zaman tarih olarak ilan etmeden nesnelerin ve bedenin üzerinde sessizce katmanlaşır.

O hayattan geriye kalan ise nadiren bütündür. Parçalar halinde gelir; bir görüntü, bir nesne, başkasının tekrar tekrar anlattığı bir hikaye, başlangıcı neredeyse unutulmuş bir jest. Bazı anılar canlılığını korurken bazıları, bizim yerimize onları hatırlayan insanlar aracılığıyla bize ulaşır. Dilara Altınkepçe Arslan'ın kendi arşivi, kişisel tarihin saklananlar kadar hala anımsanabilenler aracılığıyla da taşındığı bu düzensiz hatırlama biçimleri arasında hareket eder.

Sanatçının ikinci kişisel sergisi, bu birikme durumunu kendine zemin alır. Arslan'ın pratiği boyunca tekrar, temas ve süreklilik, aksi halde dağınık kalabilecek şeylere maddi bir biçim kazandırır. Özen bir iz bırakır. Israr da öyle. Sergide bu dikkat, nesnelerin korunma, düzenlenme ve göz önüne getirilme biçimi aracılığıyla sürer. Mahrem nesnelere, genellikle kurumsal koleksiyonlara ayrılan ciddiyet gösterilir; bu da kişisel tarihin tamamlanmadan, düzenli ya da çözümlenmiş hale gelmeden arşiv alanına girmesine olanak tanır. Var olan, bizim saklamayı seçtiğimizdir.

Nil Nuhoğlu

Every life produces a collection. Most of it never enters an archive.

It stays in drawers, coat pockets, at the back of cupboards. It is carried on the body, folded into habits, kept through gestures that may mean something only to the person performing them. None of it appears important enough to catalogue. Taken together, though, these fragments begin to resemble a record: incomplete and uneven, but evidence that a life was lived.

Forgetting now happens with remarkable ease. Contemporary life prioritizes the new and quickly pushes aside what came before. Feeds refresh, stories disappear, yesterday sinks beneath today. Even our instinct to preserve has changed. We transfer, back up and safely store, and in doing so often remove things from daily life. They remain with us and slowly stop being seen.

Perhaps we do something similar with ourselves. A life, when retold, becomes cleaner around the edges. Certain parts survive easily; others are shortened, softened or eventually left out. What was difficult to carry at the time can become almost invisible in its re-telling.

And yet there are small things we do because we are afraid we might forget. A thread around the wrist, an object deliberately left in sight, a knot tied with a thought attached to it. There is something very human in the modesty of these gestures. They ask little of the world around them. Their purpose is simply to make something stay.

But, keeping anything for long enough leaves a mark. Things are moved from one place to another, handled, repaired, rearranged, returned to. They change through contact, and so do we. Habit, pressure, repetition, care, injury, recovery all settle somewhere. A life accumulates quietly, across objects and across the body, often without announcing itself as history while it is happening.

What survives from that life is rarely complete. It arrives in fragments: an image, an object, a story repeated by someone else, a gesture whose origin has almost been forgotten. Some memories remain vivid while others are inherited through the people who remember them for us. Dilara Altınkepçe Arslan’s own archive moves through these uneven forms of remembering, where personal history is carried as much through what has been kept as through what can still be recalled. 

Her second solo exhibition takes this condition of accumulation as its ground. Across Arslan’s practice, repetition, contact and duration give material form to things that might otherwise remain dispersed. Care leaves a trace. So does insistence. In the exhibition, this attention continues through the way things are preserved, arranged and brought into view. Intimate objects are given the seriousness usually reserved for institutional collections, allowing personal history to enter the space of the archive without becoming complete, orderly or resolved. What remains is what we choose to keep. 

Hakkında

1993 yılında Bursa’da doğdu. 2011 yılında MSGSÜ Halı, Kilim ve Eski Kumaş Desenleri Anasanat Dalında lisans eğitimine başladı. 2015– 2016 yılları arasında Accademia di Belle Arti di Bologna’da, Kostüm ve Aksesuar Tasarımı eğitimi aldı. Aynı yıl MSGSÜ’den mezun oldu. 2020'de APPA Tiny Things Sürdürülebilirlik hareketini başlattı. Aynı yıl, halen sanat üretimlerini sürdürdüğü Nelumbo Studios adlı sanat stüdyosunu kurdu ve burada çeşitli sergiler düzenledi. 

2021 yılında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Enstitüsü, Halı–Kilim ve Geleneksel Kumaş Desenleri Programında tezli yüksek lisans eğitimine başladı. 2022 yılında Gülçin Aksoy önderliğinde MSGSÜ Halı Atölyesi ile Koç Üniversitesi KarmaLab’in ortak projesi olan “Ortak Mekik”e dahil oldu. 2023 yılında projenin “Ortak Mekik – Dokuma, Doğal Boyama ve Etkileşimli Teknolojiler Sergisi”nde yer aldı. 

2024 yılında “Anadolu Kilimlerinde Sembol Olarak Hayvan İmgesinin İncelenmesi” adlı yüksek lisans tezi yayımlandı. Aynı yıl ilk kişisel sergisi olan RE- Nil Nuhoğlu küratörlüğünde Nelumbo Studios’ta gerçekleşti. 2025 yılında Gülçin Aksoy’un “Aklımda Bir Şey Vardı” sergisinin ekibinde görev aldı. Aynı yıl Resim Heykel Müzeleri Derneği ve Akbank Sanat işbirliğiyle düzenlenen 43. Günümüz Sanatçıları Ödülü Sergisi’ne seçildi. 2015 yılından bu yana CerModern, Maçka Sanat Galerisi, Tophane-i Amire, Saint Pulcherie Fransız Lisesi, EArt, LoftCaz, Textile Art Platform, Burada gibi farklı kurum ve inisiyatiflerin sergilerine dahil oldu. Bireysel ve parçası olduğu sanat kolektifleriyle üretimlerine devam etmekte.

About

Born in Bursa in 1993. Began undergraduate studies in 2011 at Mimar Sinan Fine Arts University (MSGSÜ), in the Department of Carpet, Kilim, and Traditional Fabric Patterns. Between 2015 and 2016, trained in Costume and Accessory Design at the Accademia di Belle Arti di Bologna, graduating from MSGSÜ the same year. In 2020, launched the sustainability movement APPA Tiny Things. In the same year, founded Nelumbo Studios, an art studio where personal artistic productions continue and various exhibitions are organized. 

In 2021, commenced a master’s degree at the Mimar Sinan Fine Arts Institute. In 2022, joined the "Ortak Mekik” Project, a collaboration between the MSGSÜ Carpet Studio led by Gülçin Aksoy and Koç University KARMA Lab. In 2023, took part in the project' s exhibition, "Ortak Mekik: Weaving, Natural Dyeing, and Interactive Technologies."

In 2024, published the master’s thesis titled "Investigation of the Animal Image as a Symbol in Anatolian Kilims.” The same year, the first solo exhibition, "RE- ", took place at Nelumbo Studios under the curatorship of Nil Nuhoğlu. In 2025, was part of the exhibition team for Gülçin Aksoy’s "I Had Something in Mind" and was selected for the 43rd Contemporary Artists Prize Exhibition, organized by Akbank Sanat and the Association of Museums of Painting and Sculpture (RHMD). Since 2015, has participated in exhibitions at various institutions and initiatives, including CerModern, Maçka Art Gallery, Tophane-i Amire, Sainte-Pulchérie French High School, EArt, LoftCaz, and the Textile Art Platform. Artistic production continues both individually and as part of various collectives.